Bekerbaas

Bekerbaas, dat ben ik sinds vorige week zaterdag. Ik kwam namelijk als eerste dame over de finish van de 10 kilometer bij de Loop om ’t Bildt! Over de strijd die hiervoor moest worden geleverd, lees je in deze blog.

Voor het eerst in ruim anderhalf jaar deed ik weer mee aan een hardloopwedstrijd. Als test voor de Berenloop. En guys, het was maar goed dat ik even ging oefenen. Want als ik deze zenuwen straks ook op Terschelling heb, moeten ze me voor een behandeling met de heli afvoeren naar een ziekenhuis op het vasteland.

In het begin was er nog niet zoveel aan de hand. De voorbereiding verliep vrij geroutineerd. Over mijn outfit hoefde ik niet lang na te denken (kort want warm) en wat er mee moest in m’n tassie ook niet (bananen en mueslibollen). De omgeving was me bekend, want ik heb eerder meegedaan aan de Loop om ’t Bildt.

Aldaar het startnummer opgespeld. Banaan gegeten. Plasje gedaan. Nog maar een keer. Beetje beschaafd opgesteld achterin de groep. GPS gereed van mijn Garmin. En toen klonk om 11 uur het startschot. Dat was blijkbaar ook voor mijn zenuwen het teken om hun intrede te doen. Wat ga ik vandaag voor tijd lopen, ga ik het 10 kilometer lang volhouden, man het is warm, waarom is de route anders dan 3 jaar geleden en wat doen al die mensen hier???

Bij de afslag van de 10-kilometerroute dunde het hard uit. Ik kwam op een landweg te lopen, middenin het kale, vlakke Bildt. Om me heen waren helemaal geen andere deelnemers meer, behalve voor me een man in pink. Hij had een roze T-shirt aan en roze sokken. Die maar opjagen dan. Onder het motto dood of de gladiolen probeerde ik een tempo van 12 km/uur vol te houden, maar m’n hartslag liep veel te veel op.

Na 4 kilometer liepen we omhoog, de Oude Bildtdijk op. Daar moest ik mijn haas laten gaan. Met de zon op de kop had ik echt een slokje water nodig bij de drinkpost. Ik vervolgde de eindeloze weg voor me. Boerenbedrijven, klei en de geur van siepels (ABN: uien) in je neus. Ja, zo is de wereld in Noord-West Friesland. Tot je op de volgende landweg belandt in het grote niets. Gelukkig nog maar 3 kilometer te gaan.

Ondertussen voelde ik me meer dood dan levend, maar ik moest de kop erbij houden. Het laatste stuk ging namelijk door het dorp en was niet erg duidelijk gepijld of gewoon verkeerd. Zo belandde ik bij de bocht voor de finish met krap 9,5 km op de teller. Alvorens ik over de streep liep, was ik zo beleefd om voor de zekerheid even na te vragen of hier het eindpunt wel was.

Op mijn vraag werd bevestigend geantwoord, dus toen ben ik maar opgehouden met hardlopen en werd mijn tijd genoteerd. In plaats van euforisch was ik echter in een vreemde staat van verwarring: ik snapte niet hoe ik maar 9,5km had geklokt, voor mijn doen een matige tijd had gelopen en dan blijkbaar toch als eerste dame bij de 10 over de streep was. De dames die na mij volgden, kwamen overigens ook kilometers tekort.

Het was in elk geval een goede training in lopen op hoge hartslag en bij die beker hoort nu een mooi verhaal: hoe ik een 10k wedstrijd won zonder 10km te lopen. Of hoe een koe een haas vangt. Met deze ervaring op naar Terschelling en die beker krijgt een mooi plekje in huis!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s