Handen omhoog voor hardlopen in de korte broek

Hardlopen in de korte broek. Er is gewoon bijna niets mooiers dan dat. Een ultiem gevoel van vrijheid bovenop de vrijheidsbeleving die hardlopen toch al geeft. Zonnestralen vangen, het ruisen van de wind tegen je benen. Of dikke regendruppen als je pech hebt. Maar met de korte broek aan word je maar half zo nat.

Normaal loop ik vanaf maart in de korte broek. Vol overmoed ben ik er zelfs al een keer mee begonnen in januari. Het was op een kraakheldere winterdag met temperaturen rond het vriespunt. Maar met een aanlokkelijk felle zon, die het gevoel gaf dat het voorjaar om de hoek lag. Helaas was dit moment van gelukzaligheid maar van korte duur. Een week later klauwde ik de thermolegging weer achter uit de kast. Het was toch wel een beetje fris.

Het voordeel van vroeg beginnen met de korte broek, is dat mijn benen eind mei al zo bruin zijn dat het lijkt alsof ik er al drie weken Costa del Sol in het hoogseizoen op heb zitten. Dat maakt indruk. Het nadeel is dat er zich halverwege mijn bovenbeen een tan line ontvouwt, waardoor het lijkt alsof de bovenste helft ingegipst is geweest. Wanneer ik zo in bikini langs de Hoornseplas flaneer, maakt dat ook indruk. Maar niet helemaal op de manier die ik beoog.

Een oplossing daarvoor leek me om een nóg korter hardloopbroekje aan te schaffen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar de vrouwelijke hardlopers onder ons weten hoe dat gaat met zulke hotpants: die kruipen tussen je billen. En na een paar kilometer hardlopen, wordt dat erg oncomfortabel. Oké, eigenlijk al na een paar meter. Dit gevoel van ongemak wordt versterkt door de gêne die en plein public een broekje uit je naad trekken geeft. Je kan je voorstellen dat ik deze minuscule legging alleen op momenten van lichtzinnigheid uit de kast trek.

Dit ongemak ten spijt: hardlopen in de korte broek blijft het mooiste wat er is. Dat allereerste moment waarop het weer kan. De hoop die ermee gepaard gaat. Het vooruitzicht op betere tijden, wanneer de knoppen weer aan de bomen komen en jachtige vogels door je Spotify-playlist heen kwetteren. De bevrijding van die grammen fleece. De UV-straling die je huid verwarmt. Een briesje dat langs je benen dartelt.

Ja, ik heb nu alweer zin om te gaan rennen in de korte broek. Alleen niet vergeten te smeren, hè.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s