sokken

Oude sok

Zondag duurloopdag. Ik sla mijn kastdeur open, op zoek naar een specifiek paar sportsokken. In het mandje graaf ik me een weg door katoenen Hema-vodden, kriebelige gebreide exemplaren en Happy Socks met pizza margherita’s. Ik ben echter maar op zoek naar één paar: grijze, verwassen H&M sportsokken die in een vorig leven feloranje met donkergrijze strepen hadden.

Ik geloof dat ik dit paar sokken in 2016 heb aangeschaft. Het is eigenlijk een duoset, want ik heb ze ook nog in het zwart met grijs. In het linker exemplaar is een L gebreid, in de rechter een R. Lichtelijk vervaagd. Toch peins ik er niet over de sokken in de textielbak te deponeren. Ik ben er namelijk nogal bijgelovig over. Het is zo dat ik ze droeg tijdens mijn allereerste halve marathon in mei 2017. En ik vond dat ik daar met een tijd van 1:57 nogal glorieus finishte.

Die halve marathon was achteraf bezien ook wel een keerpunt in mijn hardloopcarrière. In de voorbereiding hiervan werd lopen niet meer een ‘moetje’ om de overconsumptie van alcohol in de kroeg te compenseren, maar kreeg het een onmisbare plaats in mijn leven, het werd iets wat ik nodig heb om überhaupt te kunnen functioneren.

Die sokken zijn me dus heel wat waard. Toch denk ik dat ik voor het setje nog geen tientje heb afgerekend. Nu is het heus niet zo dat het me allemaal niets mag kosten. Duurdere sokken heb ik ook wel gehad. Bijvoorbeeld van Asics. Ten eerste waren die dingen foeilelijk. Wie heeft bedacht dat sportsokken wit van kleur moeten zijn, mag sowieso linea recta worden verbannen naar Elba. Maar ik liep me met die dingen ook nog eens blaren aan de binnenkant van m’n voet. En volgens mij zat er na een paar maanden een gat in.

Het is inmiddels oktober 2020 en ik denk dat die grijs verwassen kousen voor mij bijna een cultstatus hebben bereikt. Elke belangrijke wedstrijd of elke training waarin ik ook maar iets probeer te presteren, sluit ik ze om mijn voeten. Ik had ze aan toen ik een podiumplaats won op een wedstrijd ergens in Friesland, tijdens de Tongariro Alpine Crossing in Nieuw-Zeeland, bij de Berenloop Marathon op Terschelling, de Halve van Haren waar ik een flink PR zette.

Het geluk is gewoon aan mijn zijde wanneer ik die sokken draag. De dag dat er een gat in komt en ik ze écht écht écht niet meer kan dragen, wordt voor mij een persoonlijke dag van rouw. Waarschijnlijk ga ik ze dan maar inlijsten en aan de wand hangen. In elk geval heb ik ze nu weer uit het mandje gevist. De frisse geur van lavendel komt me tegemoet. Kom op sokkies, we gaan weer voor een rondje!

Wat is jouw hardloopbijgeloof?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s