Pijn en euforie in Haren

Wat een prachtige dag was het zaterdag 7 maart. Een blauwe lucht, de zon aan de hemel, ochtendkou op je huid. De benen van menig hardloper beginnen bij deze omstandigheden te trappelen. Ik mocht vandaag los bij de Halve Marathon van Haren!

Ik ben nog nooit zo relaxed wakker geworden op een wedstrijddag. Want wie maakt het nu uit of ik een halve marathon in 2 uur loop of in een uur en 40 minuten? Het gaat om het plezier in het lopen. Deze overtuiging wordt de laatste tijd veel groter bij mij. Door mezelf minder druk op te leggen, merk ik dat het lopen me juist makkelijker af gaat.

Na de nodige voorbereiding stap ik op de fiets richting Haren. De auto kan wel thuisblijven, fietsen is een goede warming-up. Onderweg kom ik steeds meer lopers tegen. Bij de sporthal is het hartstikke druk, maar het ophalen van het startnummer verloopt helemaal soepel. Ik speld het startnummer op en val in de kleedkamer aan op m’n pannenkoeken.

Halve van Haren sporthal
Drukte in de sporthal in Haren

Een halfuur voor de wedstrijd begint, wandelen we naar het startvak. Ik sta een poosje in de rij voor de Dixie en dan is het nog maar een paar minuten voor het begint. Hoewel ik helemaal geen last heb van zenuwen, dringen om me heen geuren van stressscheetjes m’n neus binnen. Jakkie. Gelukkig is daar het startschot en komt de meute in beweging.

Als een sliert hardlopers rennen we dwars door het dorp Onnen en belanden dan algauw op onverharde paden buiten uit. Het is prachtig lopen door het natuurgebied De Vijftig Bunder en in het Noordlaarderbos. Her en der staan mensen aan te moedigen. Wat moet het hier ook mooi wonen zijn. Dit voelt zo zalig.

Halve van Haren 2020 5
Op pad

Het nadeel van het rennen op zand- en bospaden, is dat het me meer energie kost dan asfalt. Ik heb bij de drinkpost wel een gelletje genomen, maar zo halverwege krijg ik een dipje. Ook heb ik het idee dat mijn horloge de GPS is kwijtgeraakt in het bos, dus weet ik niet meer welk tempo ik loop. Ik heb mijn hartslag nog om van uit te gaan, maar die begint ook te stijgen. Het wordt zwaar.

Op kilometer 14 is het keerpunt. Ik besef me dat ik al op 2/3 ben en nog maar 1 rondje van 7km hoef. Dit is het moment waarop ik de vruchten pluk van al die zware trainingen van de afgelopen weken door weer en wind. Ciara, Dennis en Ellen hebben me zoveel sterker gemaakt, ook mentaal. Ik weet dat ik dit kan en schrik er niet voor terug om aan te zetten en andere lopers in te halen.

Op kilometer 16, tel ik dat ik nog 5km te gaan heb. Ik denk aan mijn standaardloopje op dinsdagavond van diezelfde afstand langs het Reitdiep. Bij kilometer 17 zijn het de 2 rondjes Noorderplantsoen van 4km die ik nog moet afleggen. Op 2 kilometer voor de finish denk ik aan mijn laatste losloopronde van gisteren.

Halve van Haren 2020 3
Focus aan

Dan brengt een enorme spoorbrug voor m’n neus me terug naar de realiteit. Mijn mantra: what goes up, must come down. En zo geschiedt het. Met een eindsprint in de benen storm ik op de finish af. Ik heb het volgehouden, dit wordt een dik PR. Officiële nettotijd: 1:51:41.

Wat is hardlopen mooi. Juist wanneer het zwaar wordt en de pijn, vermoeidheid en twijfel toeslaan.  Dat maakt de euforie van de overwinning alleen maar groter. Ik ben benieuwd wat mijn overtuiging me de rest van het jaar gaat brengen.

wp-1584208787614.jpg
Well-earned medal!

Foto’s: Herman Rinket

2 gedachtes over “Pijn en euforie in Haren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s