Het leven van een supporter

Hardlopen is een individuele sport, nietwaar? Toch doe ik het niet alleen. Op de steun van mijn grote zus kan ik altijd rekenen. In deze blog beleef je race day door de ogen van mijn meest dierbare bemoediger. Een ode aan de supporter.

Onder het mom van ‘een weekendje samen weg’ heeft ze me (weer!) gestrikt om haar te komen supporten tijdens de Trailrun op Terschelling. Een jaar geleden waren we hier ook voor de Berenloop, en toen liep ze een hele marathon. Samen met vriendin Gerda hebben we haar tijdens de 42km durende tocht over het eiland, door de duinen en over het strand heen gesleept. Vier spandoeken en een regiment aan peptalk waren ervoor nodig om haar over de finish te krijgen. Wat een prestatie!

IMG-20181104-WA0031

Voor deze zondagmiddag heeft ze zich ingeschreven voor de 15 kilometer. Een eitje, vergeleken bij die 42, lijkt mij. Toch merk ik ’s morgens bij het opstaan al dat ze zenuwachtig is. Ze is eerst stil. En terwijl we op onze elektrische fietsen van Oost naar West jakkeren, wordt ze steeds luidruchtiger.

Ze vraagt mijn advies over alles waar ik geen verstand van heb. “Zal ik nog een banaan eten, of toch maar een gelletje?”, “Moet ik nog een extra shirt aan?” Terwijl ik later in de kleedruimte toekijk hoe ze haar veters geroutineerd vast snoert, bedenk ik me dat ze mijn advies helemaal niet nodig heeft. Het zijn gewoon de zenuwen. Ze weet heel goed wat ze wel of niet moet doen, gewoon een beetje vertrouwen hebben in jezelf!

IMG-20191006-WA0013.jpg

Ik sta twee uren later in weer en wind ergens tussen de duinen vergeefs een kwartier met mijn camera te wachten voor het ultieme plaatje voor op haar Instagram. Een mede-supporter (voor de 10 km) vertelt me enthousiast dat mijn zusje een kilometer eerder al is afgeslagen. En dat ik hier dus voor niks sta…

Dan maar doorfietsen naar de eindstreep. Gelukkig ben ik ruim op tijd bij de finish aangekomen en kan ik net nog even een warme chocomel wegtikken om mijn bevriezingsverschijnselen in toom te houden. Na iets langer dan anderhalf uur komt ze over de finish heen. Geen idee of het een ‘PR’ is maar ik vind het helemaal fantastisch!

IMG-20191006-WA0003.jpg

OKE, er staat nog net geen ‘Froukje for Life’ op mijn bovenarm getatoeëerd maar voor de rest ben ik supporter van het eerste uur. ‘Klein, dapper en snel’ stond op het spandoek, gemaakt door mijn moeder en mij voor de Bonifatiusloop in Dokkum. Ik lees haar blog en loop in gedachten met haar mee. Nee, hardlopen.. Weleens geprobeerd, maar dat is niks voor mij. Laat mij maar lekker langs de kant staan schreeuwen en joelen.

IMG_20191005_113943135.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s