Stormachtige Vuurtorentrail op Ameland

Afgelopen weekend liep ik op Ameland 18 kilometer tijdens de Vuurtorentrail. Dat we aankwamen op het eiland was al een wonder, dat we op tijd de start bereikten nog een groter mirakel. De omstandigheden waren namelijk STORMACHTIG!

Oei oei, wat had ik zaterdagochtend weinig zin om een trail te rennen. Ik trok om kwart voor negen ’s ochtends de voordeur achter me dicht. De wind blies in mijn gezicht en een bak regen kwam uit de hemel. Aan mijn vriendinnetje Gerda stelde ik voor om door te rijden naar Ibiza in plaats van de pier van Holwerd.

Bij alle trails die ik de laatste tijd heb gelopen, is het baggerweer. Dat geeft nog een extra dimensie aan de omstandigheden die toch al pittig zijn. Tel daarbij op dat ik de afgelopen weken niet veel gericht heb getraind. Gerda en ik spraken dus algauw af er vooral een leuke dag van te maken.

Om onze misère enigszins te verlichten, knabbelden we eerst maar een gebakje weg. Het was heus niet dat we daar tijd voor hadden, omdat we ons wéér hadden verrekend met de tijden en de boot pas een uur later ging dan gedacht. Ahum. Zo ken ik mezelf niet, maar blijkbaar heb ik het toch in me om heel relaxt met de planning en control om te gaan.

Door het slechte weer had de boot vertraging en redden we het nét om op tijd aan de start te verschijnen. Veel haast hadden we echter niet hoeven maken, want in het bos ontstond er op de smalle paadjes al snel een opstopping. Ach, wat maakte het ons ook uit. We waren hier voor de lol! En het was trouwens ook droog geworden.

Na het bos kwam er een stuk duin, dat ons het strand bij Hollum opleidde. Vorig jaar oktober heb ik hier nog een weekendje met de fam doorgebracht, en het was leuk al die plekjes weer te herkennen. Hoe min het weer ook is, Ameland blijft prachtig! Ik kom hier al sinds ik nog een mini klein, dapper en snel was.

Vuurtorentrail Anja Brouwer
Foto van Anja Brouwer

Na een verzorgingspost met zoute koekjes, pinda’s, winegums, chocola, sinaasappel en koek gingen we voor de tweede maal het strand op. Vervolgens liepen we een vogelbroedgebied bij Ballum in, met smalle, zanderige en ook glibberige paadjes.  Trails brengen je op plekken waar je normaal nooit komt, of mag komen. Dat is leuk!

Vanaf een kilometer of 12 werd het zwaarder. Het pad ging door de duinen, pan op en pan af. Klimmen en dalen met volle wind tegen. Niettemin waren de uitzichten zeer schoon en namen we dan ook even een fotomoment.

IMG_20190316_152038033.jpg

Eindelijk kwam de vuurtoren weer in zicht. Daar werd ik aangemoedigd door Jildert, die ik tijdens de Berenloop heb ontmoet. Zo, zó goed om te weten dat ik een fan base heb! Daar kon ik het laatste verraderlijke stukje bos op teren. En toen vastberaden op de finish af. Waar een heule mooie medaille lonkte. En bier. En pizza. Hulde!

Voorlopig waren dit voor mij even de laatste kilometers. Over een aantal dagen stap ik in het vliegtuig om een paar weken door Zuidoost-Azië te gaan reizen! Even bezinnen. En daarna ga ik met frisse moed en nieuwe energie me richten op het volgende doel.

Tot spreeks!

IMG_20190319_175658014.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s