Sint Thomas Trail: wet ’n dirty!

‘Doe mee aan een trailrun,’ zeiden ze, ‘dat is leuk!’ 20 kilometer ploegen door modderige akkers en natte weilanden achter de streekdorpen in de buurt van Heerenveen. De finish halen binnen 2 uur voelde als een buitengewone prestatie.

De dag begon al heel buitengewoon. De organisatie had aangeraden om minimaal een uur voor de starttijd aanwezig te zijn, vanwege drukte rondom het evenement. Normaal zou ik dit advies ter harte nemen en er misschien zelfs wel anderhalf uur van tevoren zijn. Ik ben nogal een stresskip met op tijd komen voor hardloopwedstrijden en dat is zacht uitgedrukt.

Dit keer was ik echter ongewoon rustig rondom de gehele planning & control van het evenement. Hier moest iets aan de knikker zijn… En ja: ik had me totaal verrekend met de tijden. In Heerenveen kwam ik erachter dat ik over 25min. moest starten, terwijl het toen nog een kwartier rijden was!

Zo sprong ik in plaats van het berekende uur slechts 10 minuten voor de start uit de auto! Ik racete naar het secretariaat om m’n startnummer op te halen en speldde die met bibberende vingers op mijn shirt. Nog een snel zenuwplasje en toen stond ik compleet onthutst in het startvak. Daar gingen we al!

Van de adrenaline liep ik veel te snel, het dorp uit en de akkers in. In de losse modder zakte je helemaal weg, het was compleet onmogelijk om hier een constant tempo aan te houden. Dat zo’n trailroute bovendien soms lastig kan zijn om te volgen, bleek uit het feit dat een collega-hardloper opeens bij iemand de oprit opliep in plaats van het bospad ernaast insloeg.

Hoe dan ook, de sfeer was wel ultra-gemoedelijk. Lopers die onderweg een praatje met je maken, je voor laten gaan op smalle bospaadjes, op verzorgingsposten nog net geen zout koekje in je mond stoppen maar wel je afval aanpakken en weggooien, je over greppels en slootjes trekken en je op 16km complimenten geven over hoe je loopt terwijl je je volkomen afgebeuld voelt.

Want ja, dat grapje met die snelle start moest ik aan het einde bezuren. Het groepje waarmee ik liep was ook te gezellig om te laten gaan, dus ik rende steeds net boven mijn eigen kunnen. Op vlak terrein zou het tempo geen enkel punt zijn geweest, maar die wisselingen op blubberige en onvlakke ondergrond… Dan liepen we 9,5km/u dan weer 12km/u. Met die eenzijdige (duur)kilometers van de marathon nog in de benen, viel dit me tegen.

We moesten nog door een aantal bosjes, waar de takken je in je gezicht slaan en ik werd ingehaald door snelle lopers van de 9km-route. Fijn voor de moraal. Gelukkig kon je van verre de finish al horen en toen ik zag dat het mogelijk was om binnen 2 uur over de streep te gaan, zat er nog een eindsprint in de benen. Gefinisht in 1:58 nog wat. En nu lekker nagenieten van deze topprestatie met nog een week modder tussen de tenen!

4 gedachtes over “Sint Thomas Trail: wet ’n dirty!

  1. Wauw super leuk en gefeliciteerd! Een paar weken geleden was ik aan de beurt – de 18km nighttrail van de boscross. Voor zowel de organisatie als voor mij voor het eerst. Super zwaar maar ook heel leuk! In het donker heb ik alles gehad: heuvels, bospaden, modderige weilanden, winderig glad grasveld en zelfs een doolhof! De afwisseling en uitdaging maken het noujuist leuk, maar je moet je streeftijd wel wat bijstellen ;-).

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s