Sportrusten: do or don’t? Mijn ervaring!

Voor mijn eerste marathon heb ik getraind volgens de methode van Sportrusten. Dat betekent: een trainingsschema van 100 dagen met daarin geen afstand boven de 14km. Say whut, kun je dan een marathon rennen? 42,195 km? Jazeker! Lees in deze (vet lange) blog mijn ervaring.

Ik ben nooit begonnen met hardlopen met de ambitie ooit een marathon te willen lopen. De eerste vier jaar van mijn hardloopcarrière was ik er maar af en aan serieus mee bezig. Ik studeerde nog en één van mijn prioriteiten was in de kroeg staan/springen.

Hoe is het dan zo gekomen?

Toch was hardlopen wel een constante factor in mijn leven. Nadat ik me had gewaagd aan de halve marathon, kreeg ik de vraag: ‘Ga je nu ook door voor de marathon?’ Slik, ik vond dat de trainingen voor die 21,1km al serieuze impact hadden op mijn leven. Hoe moet het dan als je week op week duurlopen van 25, 30 of zelfs 35km doet?

Ik denk dat ik Sportrusten begon te overwegen toen ik de blogs las van Laura Brijde over haar voorbereidingen op de marathon van New York eind 2017. Hoewel er tijdens het proces weleens wat dingetjes misgingen, volbracht ze de race uiteindelijk super succesvol. Zou een marathon voor mij dan ook haalbaar zijn?

Win, win, win!

In juni dit jaar ben op de fiets naar de bieb geracet en heb een exemplaar van de Hardlooprevolutie van Stans van der Poel en Koen de Jong uit de kast gegrist. In 2 dagen heb ik het boek drie keer van voor naar achter en andersom uitgelezen. Me laten overtuigen door de onderbouwing voor deze methode en de positieve verhalen erover.

Het klinkt toch ook verrekte logisch? Minder kilometers lopen, zodat je sneller herstelt. Je begint fitter aan je volgende training en de kwaliteit ervan is beter. Kortom: train slim en sta uitgerust aan de start van de marathon. Oh ja, en passeer de finish met een glimlach. Win, win, win!

IMG_20181117_113850125.jpg

De trainingen

Ik had mijn marathonhartslag bepaald, m’n trainingsschema uitgeprint en op de deur van de kast gehangen en toen was het experiment officieel begonnen! De trainingen voelden overzichtelijk, omdat ze niet zolang waren. Niettemin moest ik wel wennen aan de frequentie: van 2-3x naar 4x in de week sporten, hup!

Gelukkig zijn loopjes van 5 of 6km altijd wel in te passen, zelfs nog vóórdat de werkdag is begonnen. En anders is het schema gelukkig niet zo dwingend, dat je nooit eens een training kan laten schieten. Dat is mij ook wel een paar keer gebeurd, geen ramp.

Wat natuurlijk vooral opvalt, is dat er geen hele lange duurlopen in staan zoals op een regulier marathonschema. De zwaarste week is de een-na-laatste, waarin je 2x 14km loopt, 1x 7km en 1x 9km doet. Nou is 14km t.o.v. 42km niet zoveel,  maar vergis je niet: 1,5u lopen na een lange werkdag is pittig genoeg. En bij de tempo/voluit trainingen moet je echt wel aan de bak. Bovendien vraagt het lopen van een marathon hoe dan ook een aanpassing in je levensstijl.

Twee keer ben ik echt afgeweken van het Sportrustenschema. Eén keer liep ik 17km in plaats van 14km, omdat ik zo genoot van mijn run op het mooie Ameland. De andere keer liep ik een dikke 26km. Hierbij ging het me vooral om het trainen van het mentale aspect. Als ik (bijna) 2x 14km kon rennen, lukte die laatste ronde van de marathon ook nog wel.

IMG_20181118_095407209.jpg

Hart vs. hard

Bij Sportrusten kun je ervoor kiezen op marathontempo te trainen of op marathonhartslag. Ik heb dat laatste gedaan. Je hartslag zegt volgens mij namelijk meer over de intensiteit van je training dan hoe hard je gaat. De ene keer heb je een betere dag dan de andere keer en kun je nog een tandje bijzetten. Soms zijn de omstandigheden zwaar en laat je het tempo gaan.

Dit vond ik soms nog wel een strijd. Voor mij hoort bij een bepaalde hartslag ook een bepaald tempo. Maar soms krijg je je hartslag niet hoog genoeg bij de intensieve trainingen en is het echt doorzetten. Andere keren loop je te puffen en te blazen om je hartslag te laten dalen. Terwijl je loopt als een slak. Ik vond het lastig om daaraan schijt te hebben, want ik ben toch wel prestatiegericht.

Na een klein dipje ging het gelukkig steeds beter en zag ik ook meer resultaat. In het begin had ik mijn marathonhartslag te laag ingeschat en zat ik elke training te worstelen met een (voor mij) super sloom tempo. Dat is ook niet leuk. Toen de hartslag iets bijgesteld en het bijpassende tempo voelde prettiger. Zo op de helft van mijn schema merkte ik ook echt vooruitgang: met dezelfde hartslag ging ik harder lopen.

Koppie koppie

Een argument tegen Sportrusten is dat je het mentale aspect van het lopen van een marathon niet traint, zonder de lange afstanden. Als je je koppie niet goed hebt, ga je die eindstreep ook niet halen. Om hier meer over te leren, heb ik het boek Sportgek gelezen van Edith Rozendaal. Hoe ga je om met wedstrijdspanning, wat heb je aan visualisatie, hoe kom je in een flow? Vet interessant.

Omdat ik me er inmiddels zo in had verdiept, voelde ik me er daarna een stuk meer klaar voor. Een andere reden daarvoor is dat ik er meer vertrouwen in kreeg dat ik met 3 halve marathons (met traditioneel schema) een stuk ervaring meebracht, waarop ik terug kon vallen tijdens de marathon. Ten eerste praktische ervaring, ten tweede ervaring met het feit dat het zwaar kan worden en dat je het dan toch kunt volbrengen.

IMG_20181117_114019058_HDR.jpg

Stick to the plan

Die ervaring kon ik dan ook mooi gebruiken om een plan te maken voor D-day. Hoe deelde ik de race op, hoeveel moest ik drinken, wanneer zou ik een gelletje nemen? Ik had het helemaal uitgekiend. Het hielp mij heel erg om die 42,2km op te delen in 3 blokken van 14km. Na 28km weet je dan gewoon dan je nog maar één rondje van 14 hoeft. En dat heb je zo vaak gedaan, dat ga je halen.

In mijn strijdplan (JA!) stond ook welke hartslag en het tempo ik per blok ongeveer zou moeten hebben. Daar heb je op getraind, dus je moet niet opeens malle dingen gaan doen. Verder had ik 3 gelletjes mee en een handvol gelsnoepjes. Met de Berenloop is het verder goed geregeld: elke 5 km is er een verzorgingspost met water, sportdrank, ontbijtkoek, banaan. Drinken hoef je dus niet zelf mee te slepen en er is altijd wat te bikken.

Mijn plan maakte mij gerust en zorgde voor vertrouwen. Of je nou met Sportrusten of traditioneel traint: ik denk dat het altijd goed is om een plan te maken en je daaraan te houden. Het helpt daarbij als je het opschrijft. Ik wilde die marathon in elk geval echt heel graag uitlopen en daar geen risico’s voor nemen, die ik bij een 10km misschien wel zou nemen.

Uiteindelijk was mijn hartslag tijdens de wedstrijd steeds te hoog door spanning en ik was verkouden geweest. Ik maakte me er in het begin wel druk over, maar uiteindelijk moet je het maar laten en erop vertrouwen dat het met al die trainingen gaat lukken. Meer kan je niet doen.

Het oordeel

Met Sportrusten heb ik heel plezierig in een vrij goede tijd van 4:33 mijn eerste marathon kunnen rennen op Terschelling (één van de zwaarste marathons van Nederland). De trainingen vond ik goed te doen en ik had er op den duur ook vertrouwen in dat ik die marathon zou halen. Daarin speelt wel mee dat ik niet uit het niets ben begonnen met hardlopen.

Hoe de marathon zelf ging, kun je in deze blog lezen. Maar kort samengevat: 42,195km lang met een glimlach gelopen.

Ook ben ik tevreden met mijn herstel, hoewel ik denk dat dat heel persoonlijk is. Ik heb mij tijdens de marathon niet als een rund gedragen, goed gegeten en gedronken. Ik heb 2 dagen behoorlijke spierpijn gehad in de bovenbenen, maar daarna zakte het goed weg. Dinsdag liep ik alweer trappen op en af. En pijntjes? Absoluut niet ervaren. Mijn lichaam was er klaar voor en kon dit aan. En mijn hoofd stond ernaar.

Had ik achteraf nog iets anders gedaan? Nou, ik weet natuurlijk niet precies hoe het is om met een regulier schema te trainen voor een marathon. Wat ik beter had kunnen doen, is bij een fysio of hardloopdeskundige mijn marathonhartslag officieel bepalen. Daar ben ik nog steeds niet helemaal zeker over, want ik heb gewoon prima 4,5u met een hartslag van 156 kunnen rennen in plaats van de bedoelde 148…

Ik denk zelf dat Sportrusten meer kan zijn dan een methode waarmee je één keer en nooit weer een marathon kunt lopen. Gedurende mijn trainingen heb ik namelijk ook mijn PR op de 10km verbeterd en ik lees ervaringsverhalen van mensen die hun marathontijd ook aanzienlijk hebben aangescherpt.

Al met al geef ik Sportrusten dus een vette DO! Hoe mooi is het dat je een ultieme prestatie kunt leveren, zonder dat je de rest van je leven ervoor op stand-by hoeft te zetten?!

Daarmee wil ik dit lange verhaal dan ook besluiten ;). Heb je nog een specifieke vraag? Laat dan een berichtje achter, ik beantwoord ze allemaal! :D.

IMG_20181117_115330215.jpg
Grunn in de herfst ❤

5 gedachtes over “Sportrusten: do or don’t? Mijn ervaring!

  1. Ik ben overtuigd, sportrusten kan je naar een marathon helpen! Zeker voor iemand die als doel “de finish halen” heeft, klinkt het als een goed idee. Ikzelf zou het niet zomaar gaan doen, enerzijds omdat ik mezelf er te fanatiek voor vind, anderzijds omdat ik heerlijk kan genieten van die enorme lange duurlopen op zondag. Voor iedereen is er iets passends, zo te zeggen 😉 .

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s