Berenloop Terschelling Marathon: 42,195 stralende kilometers

Zondag 4 november was het zover: mijn allereerste marathon, de Berenloop op Terschelling. Ik kan me het moment nog herinneren dat ik me van de zomer inschreef. Er volgden weken van trainen in de hitte, honderden herberekeningen van mijn marathonhartslag en een aantal (illegale) uitstapjes van mijn schema. Nu moest alles samenkomen.

’s Ochtends vroeg om kwart voor acht vertrokken mijn vriendinnetje Gerda en ik bepakt en bezakt richting het eiland. Onderweg mijn zus nog opgehaald. Met z’n tweeën zouden ze mij de hele wedstrijd aanmoedigen. Onmisbare support en uniek hoe dicht je supporters je kunnen bijstaan tijdens deze race.

Bij aankomst op het eilanden hoorden we op de kade het vrolijke getoeter van een blaaskapel. Het hele eiland staat in het teken van de loop. We haalden de fietsen op en dronken rustig een kopje koffie bij het Groene Strand. En appelgebak. Oeps, dat stond niet op mijn eetschema. Of in mijn tijdsplanning of op mijn marathon strijdplan. Ja, ik had elk moment van de dag uitgekiend. Call me crazy, maar het was mijn baken naar succes.

 

Na meerdere toiletbezoekjes en verkleedpartijtjes op de wc, was het zover dat de halve marathonlopers van start mochten. Wat een ontzettend grote groep mensen! Nadat de paar duizend renners weg waren, was het zowaar rustig onder de Brandaris. Slechts 600 renners hadden zich opgegeven voor de héle marathon.

Op mijn gemakje kon ik plaatsnemen in het startvak. Ik moest eigenlijk nóg een keer plassen, maar volgens Gerda waren dat de zenuwen dus mocht ik niet meer naar de Dixi… Ze had ook al mijn banaan gepikt, want ze zei had ik genoeg had gegeten. Misschien ergens wel waar, ik had inmiddels een bak havermout, 2 mueslibollen, een stuk appelgebak, een halve pannenkoek, een liter water en een kwart liter sportdrank achter de kiezen.

Atletisch uitziende mannen in het startvak maakten mij zenuwachtig. Ik voelde me echt een beginneling. Zou dit wel goed komen? Maar het was nu zoals het was. Laat je niet gek maken door anderen en  ‘stick to the plan’ was mijn motto. Dat plan was om met een pace van 6:20 min/km te lopen en een hartslag rond de 148, zoals ik had getraind met Sportrusten.

IMG-20181104-WA0028.jpg
De échte pro’s
IMG-20181104-WA0033.jpg
Ready to race!

Toen dreunde het geluid van een enorme scheepshoorn door West-Terschelling. Het was begonnen! Eerst een rondje door het dorp, alvorens we richting de haven gingen en West uitliepen. Wat een feest, wat een mensen en wat een beren! Het dorp uit werd ik door iedereen ingehaald, omdat ik braaf volgens plan langzaam liep. Niettemin werd ik van de zenuwen en het gejuich langs de kant echt hyper en liep mijn hartslag op naar 157. Zo stond het niet op papier!

Rond kilometer 5 raakte in gesprek met Jildert uit Assen, die aan het filmen was voor z’n loopgroep. Respect dat ik hier mijn eerste marathon op Terschelling liep. Dit geklets leidde mij een beetje af van de getallen op mijn horloge, gelukkig. Jildert liep weer door met zijn loopvriend en ik nam even een pitstop achter een elektriciteitshuisje. Ik ZEI toch bij de start dat ik nogmaals moest plassen?

IMG-20181104-WA0034.jpg
Hardlopers maken vriendjes

Er kwam nu een pad door de weilanden richting Formerum. Het was er weids en rustig en ik kon een beetje genieten en kalmeren. Maar mijn tempo moest ik wel verder laten zakken. Ik liep nu ongeveer 6:25 min/km. Ik keek achterom en zag dat ik zo’n beetje achteraan liep. Ik begon te twijfelen. Zo’n langzame renner ben ik toch ook weer niet?

Maar de Berenloop Marathon is niet voor pussies. Ik denk dat er vooral getrainde atleten aan meedoen en dat er niet zoveel beginners zijn op deze afstand. Best een mindfuck, maar het is niet anders. In de dorpjes die ik passeerde stond iedereen aan de kant nog vrolijk aan te moedigen. Ze riepen dat het er soepel uitzag, dus ik zat gewoon goed. De aanmoedigingen nam ik vriendelijk in ontvangst: ‘Danku, danku!’

Beitske en Gerda kwamen inmiddels ook tevoorschijn met hun tweede in een reeks legendarische spandoeken (Swit yn ‘e bilspleet, Froukje giet need!). En zij waren niet de enige fanatieke toeschouwers. Elk dorp had zijn eigen ereboog gemaakt en in vrijwel elke tuin stonden grote of kleine (knuffel)beren. Mensen roepen je ook vanaf de fiets en vanuit de auto toe. Iedereen in Terschelling doet mee aan de Berenloop, hoe dan ook. Het is echt geweldig!

 

En terwijl ik daarvan probeerde te genieten, zat het me ook wel dwars dat ik zo achteraan liep. Hoe stom het ook is, ik baalde ervan. En daar baalde ik vervolgens ook weer van. Ik moet leren meer schijt te hebben. Na de eerste 14km (mijn ijkpunten vanwege Sportrusten) gingen we de duinen in bij de Boschplaat, een natuurreservaat aan de oostkant van het eiland. Het glooide behoorlijk en daardoor was het niet gemakkelijk mijn tempo of hartslag onder controle te houden.

IMG-20181105-WA0022.jpg
Terschelling bleek niet vlak. Wel heel mooi.

Twee EHBO-mannen op een motor zaten me steeds op de hielen om te checken of het nog wel ging… Dat frustreerde me. Ik loop dan misschien achteraan, maar dat betekent niet dat ik in de problemen zit. Ik houd gewoon mijn eigen tempo aan en het gaat prima! Ik probeerde muziek op te zetten om mezelf af te leiden. Maar 4G is nog niet zo ontwikkeld in de Terschellinger duinen, dus er gebeurde niet zoveel op Spotify.

Voor me zag ik een hardloper begeleid worden door een fietser, en ik was eigenlijk een beetje jaloers. Ik voelde me wat eenzaam daar op die afgelegen Boschplaat. Na 2 uur en een kwartier rennen, passeerde ik dan het halve marathonpunt. De teller bliepte. Dat gaf me weer nieuwe energie: ik was op de helft nu! Een halve marathon stelt ook niks voor.

Op ongeveer 24 kilometer was er een verzorgingspost om bij te tanken. En daar stonden ook mijn zus en Gerda weer. Ein-de-lijk! Met een fantastisch spandoek. Ze riepen dat ze een stuk met mij zouden meefietsen, daarover was ik zó verheugd! Ik ging op zich best goed, maar ik kon wel wat gezelligheid en aanmoediging gebruiken.

IMG-20181104-WA0032.jpg
Crossen door de dúnen met Gerda

Beitske en Gerda bevestigden dat ik er goed uitzag en soepel liep, want god oh god ze hadden al zoveel strompelaars voorbij zien komen. Op 25km zag ik iemand half kotsend midden op het pad. Het is grof, maar dit gaf mij vertrouwen in mijn eigen plan. Ik ging nu voor bezemwagen spelen. Al die mensen die mij hadden ingehaald in het begin, gingen eraan!

Vol goede moed vervolgde ik de tocht, op naar het 28km punt. Dan had ik er 2x14km opzitten en zou het nog maar 1 rondje van 14km zijn. Gehersenspoeld door Sportrusten turfden we de kilometers af. Ik luisterde naar het vrolijke geklets van Beitske en Gerda en probeerde er af en toe nog een grap in te gooien. Naar mijn idee was ik nog scherp en fris en liep ik soepel. En toen – na 3 uren rennen – tikte ik de 28km aan!

IMG-20181105-WA0023.jpg
Met mijn lieve (crazy) zus

Het klinkt misschien overmoedig, maar vanaf dat moment wist ik dat ik het ging halen. Die 14km heb ik met Sportrusten zo vaak gerend, dat voelt als een hele bekende en overzichtelijke afstand. Bovendien had ik geen pijntjes of wat dan ook. Enkel een beetje stijfheid in de bovenbenen. Ook was mijn eten en drinken on point. Ik liep iets langzamer dan gepland, maar had het naar mijn zin. Het was mooi en ik ging dit halen.

De strandopgang bij Midsland aan Zee op 33 km zat eraan te komen. Ik gooide mijn laatste gelletje erin. De fietsers konden niet mee. We zouden elkaar weer treffen na het strand, op kilometer 36. Dit pittige stuk moest ik zelf doen. Maar dat ging absoluut lukken, ik was vol vertrouwen en zo tevreden. Ik was zelfs allemaal andere renners aan het aanmoedigen: ‘Doorzetten en niet wandelen, we gaan het strand halen!’

IMG-20181104-WA0006.jpg
Laatste stukje voor het strand

Ik deed mijn oordopjes met muziek in en genoot toen ik afdaalde en het strand op rende, door het mulle zand. Wat een ongelooflijk prachtig uitzicht. De lucht was helder, het water glinsterde en je zag de zon al langzaam zakken zo aan het einde van de middag… Het was pittig lopen, maar ik kon niet anders dan glimlachen en stralen.

berenloop 2018 3
Zwaar, maar wauw

Bij het opklauteren van het strand nam ik me voor om de laatste kilometers de hartslag los te laten en te gaan sprinten. Algauw merkte ik echter dat het er niet meer in zat. Mijn benen waren stijf, ik voelde een blaar aan de binnenkant van mijn rechtervoet en het werd koud. Ik was ondertussen ook al bijna 4 uren achter elkaar aan het hardlopen. Dan maar gewoon het tempo zien aan te houden en vooral blijven rennen. Ik peinsde er niet over om te gaan wandelen.

IMG-20181104-WA0022.jpg
Ultieme aanmoediging voor de laatste kilometers

Gerda en mijn zus waren weer inmiddels weer aangesloten op de fiets. Samen telden we de kilometers af. 36, 37, 38, ik passeerde ze allemaal vastberaden. Ondertussen gaf ik ze instructies over gespreksonderwerpen. Leid me af, ik heb jullie nodig! Het ging van het tietenlied tot een anekdote van mijn zus die haar wangen vroeger eens had besmeerd met glitternagellak.

De laatste zware kilometers terug naar West noemen ze ook wel de Longway. En dat is me toch een toepasselijke naam. Eén rechte, onverharde bosweg vooruit. Vals plat hoorde ik achteraf. Die weg leek eindeloos. Links, rechts, overal alleen maar bomen. Waar de fuck bleef dat dorp?

Mijn zus trok me erdoor. Denk aan al de feesten die je hebt afgezegd. Afspraken die je niet hebt gemaakt. Biertjes die je hebt laten staan. Tieten die je hebt verloren. Trainingen door weer en wind. Commitment. Doorzettingsvermogen. Vastberadenheid. Alles voor deze marathon. Nu is het moment om te oogsten. Dit gaat om meer dan rennen.

IMG-20181105-WA0018.jpg
Favorietje

Toen stak eindelijk de Brandaris boven de bomen uit. En knalde Gerard Joling uit een speaker. Godzijdank, het einde was in zicht!

Nog één kilometer zigzaggend door het dorp en daar was het me toch een GEKKENHUIS! Je wordt onthaald als een held. Het is onbeschrijflijk! Highfivend rende ik over de rode loper mijn allerlaatste meters. Gerda popte boven mijn hoofd een confettikanon. En daar stapte ik over de mat: 4 uur en 33 minuten nadat ik die eerder die middag had gepasseerd. Meer dan 42 kilometer in de benen. Tranen in mijn ogen en een glimlach van oor tot oor. Ik ben een marathonloper, hoe bizar is dat?

IMG-20181104-WA0007.jpg

Van tevoren had ik niet durven dromen dat ik mijn allereerste marathon zo stralend zou volbrengen. Mijn eindtijd is zeker geen record, maar wat heb ik ongelooflijk genoten en heerlijk gelopen. De laatste kilometers waren zwaar, maar afzien vind ik een te groot woord. Mijn support was meer dan fantastisch. Een marathon loop je zelf, maar niet alleen. Heel veel liefde en dankbaarheid voor dit grote avontuur ♥.

IMG-20181104-WA0014.jpg

Een marathon lopen met Sportrusten is geen grap en het kan dus écht, ook als je ‘maar’ 14km traint. Wil je meer weten over mijn ervaring en bevindingen? Houd dan mijn blog in de gaten, binnenkort komt er een verhaaltje.

 

Foto op het strand door Alex Hamstra.

11 gedachtes over “Berenloop Terschelling Marathon: 42,195 stralende kilometers

  1. Wat een super verhaal Froukje. Echt fantastisch. Ik vindt het knap dat je je eerste marathon op Terscheling hebt gelopen. Zwaarder zijn ze in Nederland bijna niet te vinden. En dat met “slechts” 14 km maximaal. Zoals al eerder gezegd ben ik toch wel nieuwsgierig hoe het sportrusten je is vergaan en hoe het de dagen na zondag ging. Ik zal je blog blijven volgen. Ben ook wel benieuwd wat je nu gaat doen. Ooit eens voor iemand een schema gemaakt voor Terschelling. Liep daar ook haar eerste. Daarna sl snel de Jungfrau en trals van boven de 50 km.
    Maar….geniet eerst maar van deze topprestatie. Nogmaals van harte!!

    Liked by 1 persoon

      • Haha. De Jungfrau… Dat is echt een belevenis… Ik had ooit tegen een vriend gezegd dat als er op de de dag dat ik 42 jaar en 195 dagen zou worden, een bijzondere marathon zou zijn, ik deze wel wilde doen. Hij is toen aan het tellen gegaan en kwam uit in September.. Jungfrau Marathon Zwitserland.1829 hoogtemeters… Ik lachte maar wat en dacht, daar krijgt hij nooit een startnummer voor, die zit zo maar vol…Maar via via een startnummer gekregen en heb hem daar gelopen… Als je ooit nog eens iets leuks wil doen Froukje..hahahahaha.. Maar jij bent nog lang geen 42.. dus tijd genoeg om te trainen… ben wel 10 x dood gegaan onderweg..
        Ik zal je blog afwachten over Sportrusten…Het is wel heel verleidelijk kwa trainingstijd, maar heb o zo mijn twijfels.. Heb nu 18 gedaan op “normale” schema’s en weet niet of ik het aandurf… In de groep die ik train waren er twee vrouwen die ook op Terschelling liepen. Eentje ouderwets zeg maar en eentje dmv sportrusten. De eerste liep 15 minuten van d’r PR en was woensdag “gewoon” op de training, de ander liep als , haar woorden, een pinquin en kwam alleen om koffie. Nu zegt dat natuurlijk helemaal niets. Maar ben echt heel nieuwsgierig hoe jou ervaring is en hoe het de week nar de marathon is gegaan en of je snel hersteld. Wat mij opviel was dat zij, maar volgens mij jij ook, nogal last van de bovenbenen had. Maar goed…wacht je blog af…

        Liked by 1 persoon

      • Hahaha, hier zou ik weleens een verslag van willen lezen! 😀 Dat is pas echt een uitdaging. Je hebt hem wel uitgelopen, denk ik?

        Ik was geen pinguïn de dagen erna hoor, liep dinsdag alweer trappen op en af ;). Ik durfde het wel aan, omdat ik een aantal halve marathons heb gelopen en al vrij lang hardloop. En het is natuurlijk niet zo dat je niks traint, gewoon wel 4x in de week. En ja stijve bovenbenen, maar elk krijgt wel wat na 35km rennen! 😀 Pijn zou ik het niet willen noemen. Jij loopt al zolang hard, als je zo nieuwsgierig bent zou ik het gewoon een keer proberen. Je kunt ook veel ervaringen lezen op de website van Sportrusten.

        Like

  2. Hoi Froukje, wat tof dat je eigenlijk zo soepel hebt gelopen! Mooi om je verhaal te lezen! Wij hebben elkaar even gesproken toen we langs de haven liepen, ik kende jou, jij mij niet. Ik was zo’n loper met een fietser mee, is inderdaad wel heel erg fijn hoor! En inderdaad sportrusten werkt! Het was mijn derde marathon volgens sportrusten.

    Liked by 1 persoon

  3. Hoi!
    Ik lees bij toeval jouw verslag van de Berenloop. Ik zag mezelf op de eerste foto (hardloopvriendjes maken) en ik kan me je nog herinneren!
    Erg knap gedaan hoor! Ik ben exact 30 seconden achter jou gefinisht haha!
    Tot de volgende marathon?
    Groetjes van Iris

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s