Duurloop op Ameland

Afgelopen weekend was ik op Ameland en liep ik een heerlijke duurloop door de duinen, over het strand en in het bos. Zo heerlijk dat ik per ongeluk zelfs 17km liep in plaats van 14. Check het verslag met veel foto’s, want – oef – de Waddeneilanden zijn zo mooi!

Ik ging van start in het dorpje Hollum, het meest westelijke plaatsje van Ameland. Het was zondagochtend voor achten, niemand op straat. Na anderhalve kilometer liep ik het dorp uit en sloeg ik een duinpad in. De zon gloorde prachtig door de wolken: een magisch mooi, bijna bovenaards beeld.

IMG_20181007_082414950_HDR.jpg

Met een T-shirt en een kort broekje was ik eigenlijk wat te koud gekleed voor de tijd van het jaar. Niks aan te doen, gewoon doorlopen. Het paadje voerde alsmaar rechtdoor en ik wilde eigenlijk wel richting het strand. Hopelijk was de zeewind niet té fris.

Links van me hoorde ik de branding. Bij het eerstvolgende kruispunt sloeg ik af. Ik rende de strandopgang bij Ballum op. Zeewind blies hard in mijn gezicht. Een paar mensen lieten hun hond uit en twee dames te paard volgden een pad dicht langs de duinen.Verder niemand te bekennen. Zo sereen.

IMG_20181007_084658473.jpg

In plaats van sereen zou je echter ook verlaten kunnen zeggen. Ik besloot de dames te paard te volgen, langs het Groene Strand. Dit is een unieke plek waar tientallen verschillende soorten planten groeien en diverse (zeldzame) vogels broeden. Geen moment is het hier hetzelfde.

IMG_20181007_085416068.jpg

Lopen in het zand ging me eigenlijk beter af dan ik had gedacht. Mijn tempo liet ik een beetje gaan, maar m’n hartslag bleef best laag. Toen kwam ik bij een soort open plek in de duinen aan en stond ik voor een dubio. Waar ben ik en waar ga ik naartoe?

IMG_20181007_091030192.jpg

Ik besloot me te laten leiden door de zee en het strand. Dan zou ik uiteindelijk wel weer bij de strandopgang van Hollum uitkomen en een weg terugvinden naar het dorp. Hoe mooi is het om zo dicht langs de zee te rennen?

IMG_20181007_091532903.jpg

Ik meende dat het vloed werd en het water opkwam. Hier alleen lopen vond ik wel een beetje eng. De zee is uiteindelijk toch iets onbedwingbaars. Die dag daarvoor had ik er een duik ingenomen en het was stervenskoud.

IMG_20181007_091755789.jpg

Ik was een beetje besluiteloos over het vervolg van mijn tocht, toen ik in de verte het puntje van de vuurtoren zag. Die kant moest ik op!

IMG_20181007_092501406.jpg

Ik liep de strandopgang op, naar hoger gelegen grond. Inmiddels had ik al meer dan 10km op de teller, waarvan bijna de helft over zand afgelegd. Een glooiend schelpenpad leidde naar de vuurtoren. Dat liep even een stuk makkelijker.

IMG_20181007_092849368_HDR.jpg

Aan de voet van de vuurtoren ligt het bos van Hollum en over bospad had ik nog niet gelopen. Dat moest dus ook nog even meegepikt worden. Zo heerlijk die geur!

IMG_20181007_093408504.jpg

Uiteindelijk kwam ik aan de rand van het dorp weer uit en restten mij nog een kilometer of 2,5 terug naar ons verblijf. Ik zette er een muziekje bij op en liep alsof ik vloog. Bij aankomst had ik dik 17km op de teller staan. En van elke kilometer heel erg genoten.

Deze training was al met al een perfecte oefening voor de Berenloop op Terschelling. Als dat ook zo mag gaan, dan knijp ik in mijn handjes. Elke week krijg ik er MEER ZIN IN! Kom maar op met die laatste loodjes. Ze worden steeds lichter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s