Mar-athon rond Sneek en meer: boven verwachting

De Mar-athon van Sneek: wat een ontzettend tof loopevenement is dit! Een heerlijke route, perfect loopweer, goede verzorging en topsupporters langs de weg. En dan ren ik ook nog eens een freakin’ sub-2 uur op de halve! Lees snel verder.

Natuurlijk kom ik veel te vroeg aan in Sneek. Maar dat stelt me in de gelegenheid nog even een praatje te maken met andere hardlopers. Een ouwe fanaat, die er al meer dan 100 marathons op heeft zitten bevraagt me over mijn mueslibollen. Vallen die wel goed? Krijg je daar geen last van? Ik vraag me af waar hij zich mee bemoeit. Vervolgens begint ‘ie over zijn PR’s en verkondigt hij tot op de minuut welke eindtijd hij vandaag in gedachten heeft.

Op weg naar de start

Ik laat me niet gek maken en raak aan de praat met een jongeman uit Haarlem. We gaan naast elkaar zitten in de bus die ons van Sneek naar de start in Heerenzijl brengt. Het gesprek gaat over waarom we lopen en de wedstrijden die we hebben gedaan. Ondertussen probeer ik enigszins rustig te blijven, want het is warm en de bus zit propvol renners. Gelukkig moet de wedstrijd nog beginnen en staan we hier niet met 100 stinkerds.

Aangekomen bij de start moeten we nog een uur wachten, voordat we los mogen. De sfeer is gemoedelijk. Lopers zitten op houten bankjes of liggen in het gras, terwijl de zon doorbreekt. Ik eet nog wat en ga me dan klaarmaken voor de race. Wanneer ik mijn tas inlever kom ik Bettie tegen, een vriendin van m’n zus die vandaag ook rent. Al kletsend lopen we samen los en vrolijk kakelen we verder in het startvak.

IMG-20180623-WA0005.jpeg
Nog even chillen

Roepen, zwaaien en genieten

Om één of andere reden zijn we in startvak 1 ingedeeld en mogen we dus als eersten beginnen. Niettemin gaan Bettie en ik heel bescheiden achterin staan. Ik ben van plan een tempo van 10,5 km/uur aan te houden, dus echt snel zal ik niet lopen. Toch is het voordelig om in vak 1 te te mogen starten, want zo hoeven we minder lang in de wind te wachten. Dan klinkt het startschot en zijn we los!

IMG_20180623_190001933.jpg
Ready, set, go!

De wedstrijd is begonnen en we rennen richting het dorpje Terherne, dat aan de oostkant van het Sneekermeer ligt. Bettie en ik lopen met nog een andere jongen achteraan de groep met een heel relaxte pace van tegen de 5:50. Het is heerlijk met de weidse vergezichten om ons heen en een blauwe lucht boven ons. Ik zie de stroom hardlopers in felgekleurde kleding voor me. Het is een prachtig en ontroerend gezicht: zoveel fanatiekelingen die hier verwachtingsvol rennen.

IMG_20180623_190426914.jpg
Op naar Terherne

Terherne is een watersportdorpje met verschillende café’s en restaurantjes. Op de terrassen en langs de straat zitten een hoop toeschouwers. Ik ben nog steeds in de veronderstelling dat ik rond de 2:05 ga finishen en probeer vooral zoveel mogelijk lol te hebben onderweg. Dat betekent dat ik naar iedereen langs de weg zwaai en roep. Kindjes geef ik high fives. Niet echt bevorderlijk voor het tempo, maar wel HEEL LEUK!

Ik merk dat lopen zonder druk er nu juist voor zorgt dat mijn tempo omhoog gaat. Bettie en ik gaan richting de 5:30 min/km en we lopen heerlijk constant. Ik heb een big smile op mijn gezicht. Zelfs een hoge brug bij Jirnsum op 7km deert me niet. Wat volgt is een smal weggetje langs de Nije Wjittering, een vaart die uitkomt op het Sneekermeer. Aan onze linkerhand het water, rechts de groene weilanden met roodbonte koeien in de avondzon. We zijn aan het genieten.

Alleen verder

Rond een kilometer of 10 doemt in de verte een verzorgingspost op. Ik stop een gelsnoepje in mijn mond en gris een bekertje water mee. Direct daarna is er bij jachthaven de Sneekerhof een applausplaats voor publiek. Ik vind dat ze meer hun best mogen doen en gooi mijn armen in de lucht, zodat ze voor ons beginnen te juichen en te klappen. Vol enthousiasme ren ik over de kleine paadjes en een smal bruggetje. Daarin ga ik Bettie voor, maar als ik omkijk zie ik dat ik haar ben kwijtgeraakt. Ik houd een beetje in, maar ze komt niet meer bij me.

Ik besef me dat als ik doorloop, ik de kans heb onder de twee uur te finishen. Ik voel me goed en wil daarvoor gaan. Alleen verder, besluit ik.

Trainingsrondje

Ik ben op 13km en tel na dat ik nog maar een dikke 8 hoef. Dat is een trainingsrondje. Ik kan dit. Ik loop op een verzorgingspost af en besluit mijn energy gelletje erin te mikken. Als ik verzuim, ben ik bang in te kakken. Met een slok water spoel ik de slijmerige substantie weg. Een paar kilometer verder zie ik aan mijn linkerzijde de Potten, het recreatiegebied vlak voor Sneek. Ook zie ik de waterskibaan, waar ik vorig jaar nog op heb geraced. Ik herken dit en het is nu niet ver meer naar de stad.

We lopen Offingawier – het dorpje voor Sneek – uit. Het is nog ruim 3 kilometer en mijn benen worden moe. M’n langste duurloop was 18,5km, de kilometers die daarna komen zijn juist het zwaarst. Dan lopen we Sneek binnen. Ik zie een collega langs de weg en we geven elkaar een high five. Dat geeft me een beetje extra power. En dat heb ik nodig, want we moeten nog een aquaduct beklimmen. Dan over de Oppenhuizerweg eindelijk het centrum van de stad in. Op naar de finish!

Klinkers

Het is nog ongeveer anderhalve kilometer en ik ben er klaar mee. De oude straten langs de grachten van Sneek zijn beklinkerd en ik loop hier voor geen meter op. Mijn benen voelen als lood en ploffen neer op de straat. Ik weet dat ik dichtbij ben, maar hoever nog? Ondanks dat ik het gevoel heb dat ik megahard loop, zie ik op mijn horloge dat ik langzaam verzwak.

Eindelijk gaan we de laatste bocht om en zie ik de finishboog voor me. Ik kijk op mijn horloge en realiseer me dat ik binnen twee uur de streep overga. Dat had ik echt niet voor mogelijk gehouden. Ik kan nog een heel klein beetje versnellen. En dan ben ik er, het is KLAAR!

Mijn ouders staan naast de finish en duwen een roos in mijn handen. Ik voel me misselijk en half duizelig en trek het even niet. Ik bedenk dat ik eerst maar rustig moet doorlopen en dat ik me dan vast beter ga voelen.

IMG-20180623-WA0012.jpg
After-finish

Ik krijg een medialle omgehangen en pak een partje sinaasappel en een bekertje water. Om me heen ruik ik frituurlucht van een friettent. Dat wordt er niet beter op. Na een toiletstop, een stukje suikerbrood en een pakje sinaasappelsap voel ik me eindelijk weer normaal. Mijn god, ik heb gewoon een sub-2 uur gelopen op de halve marathon. Chip tijd: 1:58:33. Ik had dus écht niet gedacht dat dat op dit moment binnen mijn bereik lag. Ongelooflijk!

Vertrouwen

Ik heb mezelf bewezen dat je ondanks struggles altijd vertrouwen moet houden. Vertrouw het proces en vertrouw in jezelf. Laat je niet gek maken door wie of wat dan ook. Geef nooit op. Je kunt zoveel meer dan je denkt. Geloof erin en go freakin’ get it.

img-20180623-wa0009.jpg
Zo blij!

Een gedachte over “Mar-athon rond Sneek en meer: boven verwachting

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s