Duurloopday

Zondagochtend half 7. Zonlicht glinstert door mijn luxaflex. Het is eerste Pinksterdag. De meeste mensen draaien zich nog een keer om. Ik sip mijn koffie en zet een pannetje melk op het vuur voor een kom havermout . Perfect krachtvoer voor een lange duurloop.

Gisteravond ben ik al begonnen met de voorbereidingen. Van outfit tot gadgets tot gelletjes. Alles ligt klaar. Zelfs pannenkoeken gebakken. Om kwart voor 8 trek ik de deur achter me dicht. Doel? Een kilometer of 17 rennen met een hartslag rond de 150. Tempo zie ik wel, m’n gps vertrouw ik sinds kort voor geen meter meer. Het boeit me trouwens ook niet echt een zak.

Ik ren richting het Hoornse Meer en er is werkelijk nog niemand op straat. Behalve dan een gast in een grijze stoffen joggingsbroek. Het is nog vroeg, maar buiten voelt het al warm. Wanneer ik het natuurgebied binnenloop, zie ik een paar vissers in legergroene tenten. We groeten elkaar. Op een bankje ligt iemand opgerold in een heleboel dekens te slapen. Een andere visser komt net uit z’n tent gekropen en roept me goedemorgen toe.

Ik moet ineens nodig plassen. Ik krijg er steken van in m’n buik. Hopelijk blijft het bij een nummer 1… Als ik denk dat ik een goeie spot heb gevonden, kuieren er opeens allemaal mensen rond. Achter een bouwkeet sla ik m’n slag. Wildplassen is best één van mijn kwaliteiten. Al zeg ik het zelf. En het blijft gelukkig ook bij een plasje.

Nu ik toch ben gestopt, maak ik van de gelegenheid gebruik om een energygelletje achterover te gooien. Ik was vergeten hoe zoet die meuk is. Pure stroperige ranja met appelsmaak glijdt uit het zakje m’n mond binnen. Ik krijg ‘m gelukkig zonder klachten weg. Wel met een moeilijk gezicht.

Als ik omkeer en de terugweg inzet, schalt Avicii in m’n oren. De muziek gaat een standje hoger. Zonde dat deze man er niet meer is. Zijn muziek geeft me vaak een boost tijdens het hardlopen. Ik kan het wel gebruiken, want ik ben op 11km en moet nog wel een eindje.

Om wat extra kilometers mee te pakken, loop ik via het Stadspark naar huis. Hoewel ik moe ben, blijft mijn hartslag vrij constant. De volgende keer dat ik op m’n sporthorloge kijk, ben ik de 17km al gepasseerd. Klaar! Eindstats: 17,3 km gerend, pace van 6:37 en gem. hartslag van 151. Motherfucking blij en trots.

Volgende week nog één zo’n loop en dan zit het hoogtepunt van m’n halvemarathontraining er alweer op. Wat ga in mijn laatste trainingen tot 23 juni doen? Je leest het in m’n volgende blog. Nu eerst maar even keihard herstellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s