Tot m’n enkels…

Een veldloop op een voormalige vuilnisbelt buiten Breda. Twaalf kilometer rondjes lopen, bult op en bult af. Met drassig en drekkig grasland onder me en een dreigende lucht boven me. Een mooi dagje uit, meende ik. Vooral omdat de deelnemers bestonden uit meer dan 2000 ambtenaren.

Met een kleine afvaardiging van mijn gemeente vertrokken we ’s ochtends vroeg naar het zuiden des land om mee te doen aan het NK veldloop voor ambtenaren. In een tourbus van Paulusma, waar koffie uit kannen in papieren bekertjes werd geschonken en iedere deelnemer een sportshirt met gemeentelogo in de handen kreeg gedrukt.

Hellup

Ik had me opgegeven voor de verste afstand: twaalf kilometer. Voor minder reis ik natuurlijk niet naar Breda. Echte verwachtingen van mijn prestatie had ik niet. Een veldloop is compleet anders dan rennen op asfalt en we moesten ook nog eens meerdere malen flink klimmen. Eenmaal aangekomen zag ik dat het parcours hartstikke drassig was. Deze tocht rennend doorkomen zou al fantastisch zijn.

IMG_20180404_115442566

Om half elf stond ik vooraan in het startvak. Om me heen zag iedereen er behoorlijk sportief uit. Afgetrainde hardlopers in korte broekjes. Die avond ervoor had ik nog een paniekpost op Instagram gezet. Slechtste voorbereiding ooit. Hele weekend verhuisd, een week niet getraind, al tijden geen afstand meer zoals deze gerend en ook nog eens geen geschikt eten of drinken in huis. #hellup.

IMG_20180404_102518213_HDR

Mont Poubelle

Het startschot klonk en daar gingen we. Het was gelijk een blubsige bende op de route. Eerst probeerde iedereen nog om de plassen heen te rennen, maar eigenlijk was er geen houden aan. Het gele bordje met de aankondiging ‘Mont Poubelle – 13% stijging’ kwam al snel in zicht. Mijn hartslag schoot de hemel in. Of de hel. Allemachtig wat een klim.

Eenmaal boven moesten we kriskras over de afvalberg rennen. Scherpe bochten, verraderlijke afdalingen, houten paaltjes en vooral een hoop modder. Mijn lichtpaarse hardloopschoenen waren binnen no time onherkenbaar bruin, tezamen met mijn kuiten. Maar ik hád tenminste nog iets aan mijn voeten. Voor me verloor een loper zijn schoeisel in een moddelpoel. Da’s minder mooi.

veldloop ambtenaren race

De drekbende tastte ook andere kledingstukken aan. Er liep een dame voor me die zichzelf geheel in een wit pakje had gehuld. Ik vroeg me af welk beeld zij had bij een veldloop. Mevrouw zat van top tot teen onder de spetters, ik vrees een permanente herinnering aan deze race.

Wat voor band?

Inmiddels had ik het zwaar gekregen en werd ik geconfronteerd met het feit dat ik weleens in betere vorm ben geweest. Ik besloot me te concentreren op de gemeenteslogans op de shirts van mijn mededeelnemers. Ambtenarenland blijkt bedeeld met een ongekende creativiteit, die tot uitdrukking komt in kreten als: ‘Oldenbroek voor mekaar’ (al hobbelend las ik steeds onderbroek) of ‘Ik heb een band. Met Schouwen Duiveland’. ‘Wat voor band?’, grapten mijn collega en ik.

IMG_20180404_105009647
Ik heb een band…

Echt niet meer leuk

Inmiddels was ik aan mijn tweede rondje begonnen. Omdat ik nu wist wat ik kon verwachten, ging deze voor mijn gevoel een stuk beter. Mijn klokje tikte acht kilometer aan en ik had er vertrouwen in dat ik de wedstrijd zou uitlopen. Voor me zat nog een renner in nood, die naar de megafoon schreeuwde dat het ‘echt niet meer leuk’ was. Ik zei tegen haar dat we zouden doorzetten en rennend de finish zouden halen.

Die was ondertussen in zicht en het aftellen kon beginnen. Maar niet voordat we eerst nog eens door een enorme waterpoel hadden gewaad. Ik stond er tot mijn enkels in. Voor een eindsprint had ik nog een klein beetje power en zo finishte ik in een tijd van 1:13.

Ik ben hartstikke tevreden met mijn prestatie, toch weer heel iets anders zo’n veldloop. Er blijken ook nog eens een heleboel sportieve ambtenaren rond te lopen in Nederland en de volgende keer hoop ik me daar weer tussen te voegen!

IMG_20180404_115455034
Blubsie

 

 

 

 

 

 

4 gedachtes over “Tot m’n enkels…

  1. Hardstikke leuk zo’n veldloop! Mijn eerste wedstrijden waren crossjes, lekker door de modder banjeren en reageren op wat je op je pad tegen komt. Je loopt er niet je beste tijd, maar zeker een goede afwisseling als je veel op de weg loopt. Bij mijn oude groep had je je schoenen pas ingelopen als ze door een modderplas waren geweest 😉 .

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s