Van hoogtepunt naar hoogtepunt aan de oostkust

Reizend langs de oostkust van Australië ga je van hoogtepunt naar hoogtepunt. Het is ongelooflijk wat je in korte tijd allemaal kunt zien, doen en beleven. Mijn trip van Sydney naar Cairns zit er inmiddels op en mij resten enkel nog een paar dagen Melbourne.

Tijdens mijn reis langs de oostkust is het me duidelijk geworden hoe belangrijk toerisme is voor Australië. Het is één (of dé?) van de belangrijkste economische factoren en alles is ingesteld op reizen en reizigers. Dat betekent dat je in elk dorp of stadje wordt doodgegooid met reisbureaus en soms duizelt het in je hoofd van alle activiteiten en tours die je kun doen.

Veel backpackers leggen dezelfde route af van Sydney naar Cairns (of andersom). Op een gegeven moment kom je steeds dezelfde mensen tegen en iedereen doet zo’n beetje dezelfde soort tours. Dat betekent niet dat reizen in Oz saai is. Het land heeft vooral qua natuur en wild life ontzettend veel te bieden en ik denk dat er daarom ook altijd wel weer iets nieuws te zien is.

Na Fraser Island kwam één van mijn lievelingstours: twee dagen zeilen op de Whitsundays! De Whitsundays is een tropische eilandengroep met witte poederstranden, groene bossen, grote rotspartijen en helderblauwe zeeën gelegen in het Great Barrier Reef. De tour was geheel verzorgd, oftewel: er werd voor ons schoongemaakt, gekookt, afgewassen en we hoefden niks te doen en niet na te denken. Wat een heerlijke luxe!

Ik wilde niet met een al te grote boot gaan, en had daarom geboekt bij Wings. Zij zeilen met een katamaran voor ongeveer dertig personen. Toevallig zat ik op dezelfde boot als Sarah, een Duits meisje dat ik had leren kennen op Fraser. We vertrokken vanaf Airlie Beach, een stadje met leuke winkeltjes, een mooie lagoon om in te zwemmen en vooral: veel party! Maar voordat we aan boord gingen kregen we eerst uitgebreide briefing van Sandy, onze ‘mama’ voor de komende dagen.

Een groot deel van onze groep bestond uit Britten en eerlijk gezegd is dat niet mijn favo nationaliteit… Ze klieken heel erg, zuipen veel, zijn luid en af en toe gewoon aso… Gelukkig waren er ook veel andere leuke mensen: een Braziliaans meisje, een paar Duitsers, Nederlanders, Ieren, een Zwitser. Hoewel het hier nu zomer is, is in het noorden het regenseizoen begonnen en dat betekent grijze luchten en af en toe dikke buien. Gelukkig hadden we er niet heel veel last van en was het vaak ook flink warm (altijd) en zonnig!

IMG-20180128-WA0005.jpg

In de middag gingen we gelijk naar een plek om te gaan snorkelen, mijn leukste nieuwe hobby! Omdat er wel gevaarlijke kwallen zijn, moesten we een stingersuit aan. Eenmaal omgekleed is er onder water een hele nieuwe wereld vol gekleurd koraal en grote en kleine bijzondere visjes. Ook kwam George om het hoekje kijken, een supergrote vis!

IMG-20180125-WA0033.jpgIMG-20180125-WA0021.jpg

Na het snorkelen stond er lekker thee en koekjes voor ons klaar. Aan boord waren er minikleine douches, waar we per dag één minuut onder mochten. Best een uitdaging… ’s Avonds kregen we zoveel lekker eten: gemarineerde kip, aardappelpuree, caesar salade! Daarna legde onze kapitein Harry uit welke route we die dag hadden gevaren en wat de plannen voor de volgende dag waren. Aan boord konden we lekker spelletjes spelen en een biertje drinken, maar echt party party was het niet. Na zo’n dag op (en in) het water ben je zo moe. We gingen dus lekker vroeg slapen en in je bed dobber je ’s nachts lekker rond.

IMG-20180129-WA0006.jpg

De volgende ochtend was het vroeg opstaan, want we hadden een tocht naar Whitehaven voor de boeg! Het is één van de mooiste plekken van de Whitsundays met hagelwitte stranden en felblauwe zee. Eerst deden we een korte hike door het bos en vervolgens kwamen we uit op het strand. Het uitzicht was echt spectaculair mooi! We zagen allemaal kleine krabjes en in het water zelfs nog twee stingrays! Het schijnt wel dat Whitehaven beach behoorlijk is aangetast door cycloon Debbie, maar voor ons was het er niet minder mooi om.

IMG_20180124_101455287.jpg

IMG-20180125-WA0004.jpg

Later in de middag konden we nog even snorkelen, maar de mooiste snorkel heb ik gehad op de ochtend van vertrek. Het was zo mooi, met koraal in alle vormen en kleuren: roze, felgroen, blauw, geel, paars, oranje. Ik dacht echt dat je alleen zoiets in de boekjes zag, maar het was echt prachtig en zo bijzonder. De tijd onder water vloog voorbij. Toen we ’s middags van de boot kwamen, heb ik eerst even bijgeslapen in het hostel voordat we ’s avonds naar de afterparty gingen. Met een klein groepje gingen we bij iemand in het hostel koken en daarna heel veel (gratis) bier en shotjes en danspasjes maken!

De 27e was het Australia Day, denk een soort Koningsdag alleen vond ik het dan saaier. In Airlie Beach was er niet zoveel georganiseerd, behalve dat iedereen de hele dag loopt te zuipen. Laat ik nou net die afterparty hebben gehad… Heel veel van mijn bootgroepje waren ook alweer vertrokken, dus met een paar mensen hebben we ’s avonds nog een biertje gedaan. In ons hostel was wel een heel groot feest georganiseerd.

De volgende ochtend was mijn busreis naar Townsville. Vandaar zou ik de ferry nemen naar Magnetic Island. Het was erg warm in de bus, dus die reis was niet zo chill. Dat veranderde op de ferry, je krijgt hetzelfde gevoel als wanneer je op de boot naar Ameland zit. Maggie’s Island is zo leuk: je hebt overal stranden, je kan wandelingen maken in het bos, koala’s en wallabies in het wild spotten! En ik zat ook in een heel tof hostel omringd door wild life. Ik sliep in een bungaloo’tje en had echt zo’n vakantiegevoel. Als je ’s ochtends de deur opendeed, kon je gelijk dieren spotten!

IMG_20180129_182847901_HDR.jpg

In de rij voor het inchecken had ik een Zweedse jongen Mathias ontmoet, die de volgende dag een 4×4 zou huren met twee Nederlandse jongens en ik kon ook nog wel mee. Het bleek echter geen stoere jeep te zijn, meer een soort verheven en afgeragde barbie car waar het eiland om bekend staat te kunnen huren. Niettemin konden we wel lekker crossen!

IMG_20180128_103025918_HDR.jpg

Over een weg vol gaten reden we eerst naar Radical Bay, vanwaar we nog een tocht over de rotsen maakten naar een andere baai (dat later een naaktstrand bleek te zijn). Na een lunchpauze hebben we de fort walk gedaan, waar je allemaal overblijfselen vindt van bunkers uit de Tweede Wereldoorlog. Ze bieden nu de prachtigste uitkijkpunten. Het was een hele toffe walk, vooral omdat je onderweg in de bomen allemaal wilde koala’s kan spotten. Via de jetty zijn we naar westpoint gereden, één van de weinige plaatsen de oostkust van Australië waar je de zonsondergang kunt zien. Het einde van een hele leuke dag!

Ook die dag daarna op Magnetic Island was erg leuk. Naast mijn hostel zat een wild life park waar je een tour kon doen. Onze gids vertelde van alles over de beestjes en je mocht ze ook allemaal vasthouden, beginnend met een babyschildpadje. Zó schattig! Langzaam werd de spanning opgebouwd totdat we een coastal carpet python slang mochten vasthouden! Dat wilde ik natuurlijk ook wel even proberen… Daarnaast konden we op de foto met een koala en we mochten ze aaien. Wist je dat het een beetje voelt als de wol van een schaap? Zo dus!

IMG_20180129_142204_719

In de middag gingen we naar een baai waar rock wallabies tussen de rotsen zitten. Natuurlijk kochten we eerst ook wallabie food en de mevrouw van het winkeltje vroeg ons daarna vriendelijk of we eigenlijk wel wisten waar we precies moesten wezen… Bedankt voor deze mevrouw, hahaha!

IMG_20180129_171211652_HDR.jpg

’s Avonds gingen Christy en ik gezellig een biertje doen bij een ander hostel aan zee waar we hoopten schildpadjes te spotten, zonder succes. Het was niettemin gezellig, maar toen we terugwilden bleek de laatste bus twee uur daarvoor al te zijn gegaan. Interpretatiefoutje van het schema! Wat een fiasco, want teruglopen was geen optie… Bij het hostel belden ze een taxi voor ons, maar ondertussen hadden we al een lift gekregen. Hoe aardig is dit?!

De volgende dag ging de busrit naar Mission Beach, een plaatsje waar niet zoveel backpackers komen omdat er ook niet zoveel te doen is behalve sky diven en wild water raften op de Tully River. Dat laatste stond bij mij op de planning! Ik zat in een heel afgelegen hostel, de shuttle duurde nog eens 20 minuten. Het was wel een heel fijn en klein hostel, meer een boomhuis met uitzicht op het regenwoud vanuit het zwembad. Wauw! Het enige minpuntje: musquitos! Ik ben helemaal lekgestoken daar, ondanks de spray…

Bij het raften zat ik in de boot met onze gids Paul, een ander Nederlands meisje en vier Koreanen. OMG wat een volkje is dat. En maar gillen en giechelen bij elke stroomversnelling en één zat voorop maar sprak niet eens Engels. Beetje lastig om dan de instructies te volgen… Het raften was erg gaaf en vooral ook omdat ik de extreme versie had gekozen. Dat betekende onderweg van hoge kliffen afspringen, onder de boot door zwemmen in een stroomversnelling, body boarden, noem maar op! Kortom een heerlijke dag op en vooral in het water en we kregen ook nog een t-shirt, joepie! ’s Avonds was er vanuit het hostel een prachtige blood moon te bewonderen.

IMG-20180131-WA0003.jpeg

Op 1 februari kwam ik ’s middags met de bus aan op de laatste bestemming van de oostkust: Cairns. En hoewel het nu volop regenseizoen is, was het stralend weer! Wat een mazzel, vooral gezien de duiktrip in het Great Barrier Reef de volgende dag. Toevallig zat ik aan boord met mijn Zweedse vriendje Mathias en een Nederlandse meisje dat ik in Mission Beach al had leren kennen. De dag begon met een tochtje op de glass boat, deze boot heeft een glazen bodem zodat je alle visjes (en jelly’s!) kunt bekijken. Het water was echter zo ongekend helder en rustig, dat je bijna evengoed gewoon uit de boot kon kijken. Wauw! De slijmerige jellyfish kon je trouwens zo oppakken en vasthouden en ja, dat is echt slijmerig…

IMG_20180202_093805636.jpg

Na een korte snorkel was het tijd om onze duikspullen aan te trekken. We hadden een uitgebreide safety briefing gehad en eerlijk gezegd vond ik het nu toch wel heel spannend… Maar met duiken kun je zoveel meer zien dan snorkelen, dus toch maar proberen. Eenmaal onder water moesten we eerst oefenen bij een stang en mijn eerste reactie was: ik wil omhoog! Het voelt zo onnatuurlijk om met je mond door een slang te ademen en de lucht is ook vrij droog. Uiteindelijk werden we aan de hand meegenomen door een pro en toen ging het wel.

Onder water liet ze ons van alles zien: een zeespinnetje die in het rif verstopt zat, een grote zeeschelp die open en dicht gaat, allemaal Nemo visjes en ook juist hele grote vissen. Ook het koraal zelf was prachtig gekleurd en omdat het zo helder was, was alles zo goed te zien. Zeker één van de mooiste ervaringen hier!

Later op de middag na de lunch (met heerlijke salades en heel veel vers fruit) konden we nogmaals snorkelen, maar de stroming was toen vrij heftig. Met een klein bootje werden we vervolgens midden op zee gebracht, waar een strandeiland was was we konden zwemmen en chillen. Wat een relaxte dag.

IMG_20180202_124729297

De volgende dag in Cairns had ik een ‘vrije dag’, oftewel: niks gepland of geboekt. Heel eerlijk gezegd krijg ik het gevoel dat ik een beetje verzadigd begin te raken van alle tours en trips en activiteiten. Je vliegt elke dag van hoogtepunt naar hoogtepunt en op een gegeven moment neem je het niet meer zo op en heb je gewoon niet zoveel zin meer? Ook niet echt om heel veel nieuwe mensen te ontmoeten. Gelukkig ken ik al veel mensen die ik hier steeds tegenkom en reis ik mijn laatste week in Melbourne met Christy die ik al best goed ken.

‘ s Avonds gingen we uiteten deden we een paar drankjes met mensen die we al kenden bij Gilligan’s, een mega party hostel in Cairns met een kroeg, live-muziek, club. Dat was erg gezellig, merkte ik ook toen ik de volgende dag vroeg opstond voor een tweedaagse trip naar het Daintree Rainforest en Cape Tribulation.

Op de heenweg hadden we in het busje een beetje een vreemde tour guide die steeds allemaal liedjes draaide over krokodillen en andere beesten in Oz die je kunnen doden. Ook het gezelschap was een beetje raar, veel oudere Amerikanen en die zijn soms gewoon een beetje dom? Onze welkomstceremonie door een Aboriginal vond ik een beetje neppig en commercieel. Vervolgens deden we met hoogtij een krokodillentocht over de rivier, maar er was weinig te zien slechts één krok.

IMG_20180204_120555125_HDR.jpg

Aangekomen bij ons hostel in Cape Tribulation was er weinig te doen en geen bereik. Ik heb dus maar een beetje gelezen en gechilld bij het zwembad. De omgeving is niettemin erg mooi, midden in het regenwoud tussen twee natuurgebieden (regenwoud en GBR) in en aan het einde van de Great Dividing Range, dat al begint bij de Blue Mountains bij Sydney.

Gelukkig had ik me ook met twee andere Nederlandse meisjes opgegeven voor een night walk en dat was echt crazy bizar! In het pikkedonker liepen we dwars door het regenwoud terwijl onze gids ons wees op allemaal spinnen, planten, draakjes en – jawel – slangen! Ondertussen begon het megahard te regenen (seizoen) en in de verte hoorden we onweer. De beekjes die we moesten oversteken raakten langzaam vol… Toch was dit op een goede manier een krankzinnige tocht! We hadden een hele slimme gids, die ons zoveel vertelde over het woud. De planten, bomen, beesten en reptielen zijn allemaal vrij geniaal daar in hun manier van leven en overleven.

IMG_20180204_195522298.jpg

Compleet doorweekt kwamen we weer terug bij het hostel en konden we lekker slapen. De volgende dag kregen we nog een leerzame tour door het woud op de terugreis, waarbij we zelfs naar citroen smakende mieren hebben gegeten! Hmmm. Ter compensatie ook lekkere ijsjes opgesmikkeld.

IMG_20180205_164632166

Vandaag is mijn laatste dag aan de oostkust, want morgen vliegen Christy en ik naar Melbourne. Wel fijn, want het weer begint hier om te slaan en het is nu vooral regenachtig en warm. Mijn laatste blog zal dus over Melbourne gaan en dan vlieg ik 12 februari weer naar huis. Aan de ene kant wel weer zin om thuis van alles te gaan ondernemen, aan de andere kant is het allemaal ook zo snel gegaan. Ik ga zeker nog wat moois maken van mijn tijd in Melbourne en daarna zie ik jullie allemaal weer!

Het plan is ook om dan (vol inspiratie ;)) weer wat meer over hardlopen gaan schrijven, want daar is hier niet zoveel van gekomen. Gelukkig heb ik allemaal ideeën, dus blijf mijn blog ook zeker na m’n reis volgen als je dat leuk vindt! 🙂

Ciao,

Frankie (het is nog geen enkele Australiër gelukt mijn naam uit te spreken)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s