Tongagiro Alpine Crossing: did it!

Donderdag 14 december 4 uur in de ochtend. In onze dorm gaan er vier wekkers tegelijk af. Vandaag is de dag waarop we de Tongariro Alpine Crossing gaan doen: één van de beste daghikes van Nieuw-Zeeland.

De crossing gaat over vulkanisch terrein en is 19,4 km lang. Je stijgt bijna 2000 meter en onderweg is er geen eten of water verkrijgbaar. Al je benodigdheden moet je meenemen. Verder moet je zorgen voor een goede uitrusting. Onderaan de berg kan het kalm en zonnig weer zijn, maar boven kunnen de omstandigheden razendsnel veranderen naar ijskoud, nat en keiharde wind. In totaal duurt de trek zo’n 7 uur.

Nadat iedereen de juiste voorbereidingen heeft getroffen, verlaten we ons hostel om 6 uur in de ochtend. Om 8 uur komen we aan op de plaats van bestemming. Er wordt ons verteld dat de omstandigheden op de berg vandaag pittig zijn: de gevoelstemperatuur is onder het vriespunt en de windsnelheid is 55 km/uur. Als het nog harder gaat waaien, moeten we onderweg waarschijnlijk van de berg af.

Niettemin beginnen we vol goede moed. Het eerste deel van de trek is niet zo moeilijk. Het is fris en winderig, maar zonnig en we hoeven niet veel omhoog. We schieten een paar mooie beelden van de top van de berg die verscholen ligt in de wolken. Onze capuchon zetten we allemaal over onze pet, zodat die niet wegwaait.

IMG_20171214_092417135.jpg

Op naar de zuidelijke krater komt de eerste beklimming, die wel bekend staat als devil’s staircase. We gaan omhoog met verschillende trappetjes. Steeds als je denkt dat je er bent, draai je je om en moet je nog een stuk. Dit brandt lekker in de bovenbenen, maar ik merk dat het makkelijker gaat wanneer je een beetje zijwaarts de trap opgaat. Twee van ons groepje hebben het zwaar en we besluiten op te splitsen.

IMG_20171214_103943741

Boven aangekomen is het vlak en om ons heen kijkend lijkt het alsof we op de maan zijn beland. Er is niks dan zand en stenen. We merken dat het een behoorlijk stuk kouder is geworden. We bevinden ons in een wolk en hebben weinig uitzicht. Ook waait het erg hard.

IMG_20171214_110623407.jpg

Er volgt nog een kleine, stijle beklimming naar de rode krater: de top van de berg. Het is een hele klim tussen al het zand en de stenen door. Op de hele stijle stukken hangt zelfs een ijzeren ketting om jezelf omhoog te trekken. Om ons heen staan mensen te hijgen en te puffen. Waar ik de devil’s staircase vond meevallen, is dit een zwaar stuk.

IMG_20171214_112031376.jpg

Dan zijn we op de top! Je kunt mij echter alles wijsmaken, we zitten namelijk middenin een wolk en hebben zero uitzicht. Na een snelle groepsfoto, maken we dat we wegkomen. Het is freezing en het waait een orkaan. Mijn ogen tranen en mijn neus drupt.

De afdaling is erg stijl en zanderig. Binnen tien seconden lig ik op mijn kont, gelukkig ben ik niet de enige ;). Het begint zachtjes te regenen en ik wend mijn gezicht af van de wind, die langs mijn huid schuurt. Op een gegeven moment heb ik de smaak te pakken en ben ik algauw beneden bij het blauwe geotermische meertje, dat naar rotte eieren stinkt. Daar leeg ik mijn schoenen, die vol zand en steentjes zitten en wacht ik op de rest.

IMG_20171214_115803365.jpg

Na een gemiddeld moeilijk stuk, komen we aan bij een wat groter blauw meer. Dan volgt er nog een kleine klim naar de noordelijke krater. Opeens begint het keihard te regenen. Dan ben ik er wel even klaar mee. Gelukkig stopt het na een kwartier en is mijn jasje vrij waterdicht. Aan de andere kant van de berg schijnt de zon en hebben we een fantastisch uitzicht. Tijd voor een paar foto’s!

IMG_20171214_130538655.jpg

Hoe meer we dalen, des te meer het weer opklaart. Ook het pad wordt een stuk beter begaanbaar. Het is lang niet meer zo zanderig en vol grote stenen. Vrolijk beginnen we met z’n drieën (kerst)liedjes te zingen! Hoe meer we dalen, des te kalmer het weer wordt. We besluiten onze jasjes uit te doen.

IMG_20171214_144755478.jpg

Het laatste stuk gaat door een bos, het lijkt bijna tropisch. Ongelooflijk hoeveel verschillende soorten landschappen je kunt beleven in één tocht. We ontmoeten nog een Amerikaanse mevrouw, die alleen wandelt en duidelijk behoefte heeft aan een praatje. En dan zijn we bij de parkeerplaats waar we worden opgehaald en zit de crossing erop! Op mijn horloge tel ik meer dan 35.000 stappen, dat is een record ;).

De Tongariro Crossing was zeker pittig, vooral ook met de weersomstandigheden die we hebben gehad. Maar er zitten ook makkelijkere stukken tussen. Als je een beetje fit bent, moet het zeker lukken. Ben je eens in Nieuw-Zeeland? Ga dan dus zeker de Tongariro Alpine Crossing doen op het noordereiland!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s