Podiumplaats!

Zaterdag 18 november is mijn nieuwe geluksdag. Sinterklaas is aangekomen in het land, ik heb pannenkoeken gegeten en – potverdikkie – ik werd tweede dame bij de Molenloop 11,3 km in Vrouwenparochie!

Ja, je leest het goed. Ik heb een podiumplek veroverd bij een hardloopwedstrijd! Alhoewel, er was eigenlijk niet een podium. Of een huldiging. Ik heb niet eens een medaille. Maar wel de eer!

Het was een loopje zowat aan de Waddenkunst in Noordwest-Friesland. Er waren vier verschillende afstanden en er deden ongeveer honderd mensen mee. We verzamelden in de kantine van de lokale tennishal. Het was tegelijkertijd een soort bruine kroeg. Op een formulier moest ik mijn naam en geboortedatum en woonplaats schrijven. Ik leverde het papiertje in, betaalde vijf euro en kreeg startnummer 17.

De inschrijfbalie
De inschrijfbalie

In de kantine was er koffie uit een kan en was de temperatuur aangenaam. De groep had er een beetje moeite mee om twee voor elf naar de start te lopen. Buiten was het koud, nat en waaide het een orkaan. Je kunt op zaterdagochtend ook hele andere dingen doen dan vrijwillig buiten vernikkelen. Iedereen bleef een beetje hangen in de deurpost. Tot de baas van Sportvereniging Friesland ons naar buiten blies met een fluitje. Toen moesten we wel.

Iedereen startte tegelijk. Niks geen aparte vakken of tijden. De route was ook niet afgezet. Er waren gewoon auto’s die de verkeerde afslag blokkeerden, zodat je maar één kant op kon. Binnen twee minuten sopte iedereen al in z’n schoenen, want de regen viel met bakken uit de hemel. Dat klinkt flut, maar bikkelen voelt eigenlijk wel lekker.

Gelijk zeik
Gelijk zeik

Iedereen hielp elkaar daar ook mee. Op een gegeven moment renden we op de dijk vol in de wind. Er liep een man voor me en een groepje mannen achter me. Ze waren al wat ouder. Ik had net een vlottere pas te pakken en besloot in te halen. Toen haalde de man die ik zojuist was gepasseerd, mij weer in. Hij gebaarde dat ik achter hem moest blijven. Hij versnelde een klein beetje en hield mij zo uit de wind. Super aardig!

De groep had onderweg ook mooi praat. We liepen met een tempo van ongeveer twaalf km/u. Voor mij is dat snel genoeg, maar de heren dachten er anders over. Vroeger kwamen ze hun bed niet eens uit voor zo’n training. Ze liepen wel vijftien, zestien kilometer per uur. Sommigen hadden naar eigen zeggen echt talent. En nu was twaalf per uur al afzien. Al helemaal onder deze omstandigheden.

Oude Bildtzijl
Oude Bildtzijl

Ik hoorde het van een afstandje en dacht, ik ga er maar bij langs. Toen begonnen ze natuurlijk te lachen en te wijzen. En praatjes te maken. Ik riep terug dat ik graag zo lang mogelijk in hun luwte wilde lopen, zonder dat ze dat in de gaten hadden. Eén van de mannen ging met me mee. Hij vroeg of ik ook binnen het uur wilde lopen. Ik knikte en hij begon me te hazen.

Dat vond ik echt heel sympathiek. Domweg volgen en doorrennen. Om ons heen waren er geen andere dames te bekennen en ik denk dat hij me wel over de finish wilde helpen voor een goede plek. Ik vertrouwde op hem dat we het binnen het uur zouden redden. Op mijn horloge keek ik niet meer.

Loopgroepje
Mijn haas en ik halen een paar mannen in

Het ging lekker, want inmiddels hadden we de wind in de rug. Terug naar het dorp werd het wel wat zwaarder. De wind kwam weer vol van voren. Af en toe lukte het me niet eens goed om lucht te happen. De man draaide zich om en stak vragend zijn duim naar me op. Ik antwoordde dat het goed ging. Thanks! Ondanks de wind en keiharde regen in mijn gezicht, voelden mijn benen sterk.

Eén van de dijkjes
Eén van de dijkjes

De laatste paar kilometers pikten we nog een man op. En toen nog een klein groepje. Gezamenlijk renden we richting de finish. Het was duidelijk dat we het uur gingen halen. En dat ik een podiumplaats zou halen op deze afstand. De mannen gunden het me helemaal en riepen dat ik voorop moest gaan lopen, om als eerste van het groepje te finishen en natuurlijk voor de foto.

De eindsprint!
De eindsprint!

Daar was ik dan, gefinisht in 58:25 met nog een lekkere eindsprint! Achteraf bleek er een paar minuten voor me al een andere dame te zijn gefinisht, dus ik werd officieel tweede op de 11,3 km. De mannen feliciteerden me en ik omhelsde mijn haas. Zonder hem was het me niet gelukt zo strak door te lopen. Het was een team effort. We kletsten nog even na en toen zocht ik snel de warmte van de tennishal op.

De gemoedelijkheid van deze loop voelde goed en ik ben super trots op mijn prestatie en het feit dat ik mijn doel zo goed heb kunnen behalen!

De foto’s zijn van Janke van der Schaaf en Toli Schanssema

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s