Duurloop met een gelletje

Het werd eens tijd dat ik een energy gel ging proberen. Zoals je in mijn vorige blog kon lezen, kreeg ik er twee van Frank toen ik nieuwe hardloopschoenen bij hem kocht. Een duurloop van 22km leek me een goed testmoment!

Het gelletje past precies in het achterzakje van mijn korte hardlooptight. Voor de zekerheid neem ik ook nog een banaan mee. Ik vind het wel prettig om ergens op te kunnen kauwen.  Na wat gehos (= warming-up) in mijn studio en het stretchen van de spieren ben ik klaar om te gaan.

De route die ik kies, is ongeveer dezelfde als vorige week. Ik neem alleen op het einde een andere afslag, zodat ik net iets langer onderweg ben. Wanneer ik bijna bij het Hoornsemeer ben, hoor ik opeens gegil. Een vriendin staat met haar vriend op het balkon te zwaaien. “Ik ga even twintig kilometer doen!”, roep ik haar toe.

Hoornse Meer
Hoornsemeer: freedom!

Ik heb een beetje last van een zeurende rechterknie, maar na een kilometer of vijf loop ik soepel. Ik houd mezelf voor dat m’n knie gewoon even moest opwarmen. Als ik vijfenveertig minuten heb gerend, is het tijd om mijn banaan op te peuzelen. En een wildplasje te doen in de bosjes. Niemand te zien.

Het is rustig onderweg. Het is toch zaterdagmiddag? Andere hardlopers zijn er nauwelijks. Ik passeer er slechts eentje: een man van middelbare leeftijd in een blauw T-shirt dat een beetje bol staat bij zijn buik. Het maakt me niet echt uit. Ik vind het fijn om op eindeloze en lege paden te lopen.

Eindeloos
Eindeloze leegte

Op 12 km haal ik mijn geheime wapen tevoorschijn: de Born Super Liquid Gel Citrus Fruits. Ik schud en knijp in het zakje. Dan scheur ik de bovenkant eraf en zet de opening aan mijn mond. Gelukkig heb ik bij mijn studentenvereniging goed leren adten. De stroperige substantie glijdt naar binnen. Het is mierzoet. Een beetje zoals hoestdrank, maar dan niet met dropsmaak. Na twee keer slikken is het zakje leeg. Burp.

Het laatste druppeltje knijp ik eruit en bekijk ik aandachtig. De gel is slijmerig en blijkt kleurloos. Het is een beetje zoals… Tsja.

Ik spoel de boel weg met een slok water.  Volgens het etiket is het spulletje al aangelengd met water, maar het voelt wel zo lekker. De gel ligt niet zwaar op de maag en ik word ook niet misselijk wanneer ik weer begin met rennen. Ik wacht tot de gel plots inslaat, maar mijn lichaam neemt de koolhydraten geleidelijk op. Zo wordt de energie langzaam afgegeven.

Een wielrenner lacht me vriendelijk toe wanneer ik Schelfhorst – een gehucht bij Paterswolde – binnenkom. Vind ik leuk! Ik moet nog ruim 8km, maar maak me geen zorgen. Misschien komt het door het gelletje, maar ik weet dat ik het ga volhouden. Over mijn knie begin ik wel te peinzen. Met vlagen voelt die niet helemaal oké. Hoort een beetje pijn gewoon bij een duurloop of gaat er echt iets kapot?

Koetjes bij Schelfhorst
Koetjes bij Schelfhorst. Thanks for the milk, cows!

De laatste kilometers kruipt mijn hartslag omhoog. Ik begin moe te worden en probeer extra op mijn houding te letten. En kleine pasjes maken. Eindelijk tik ik de 22km aan. Een beetje afzien vind ik lekker. Ik houd er wel van om ergens voor te werken. Daarbij mag je best een beetje hulp gebruiken van een gelletje.

Nu eerst eens kijken hoe de knie herstelt.

Ben jij ook liever moe dan lui?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s